Ogłoszenie

Pytacie mnie, kiedy będzie nowy rozdział, a ja nie umiem odpowiedzieć. Wiem, że dużo czasu upłynęło od ostatniego. Problem tkwi w tym, że jestem zmęczona. W całym moim życiu nie byłam tak zmęczona, jak jestem obecnie.
To jest jedyna stała rzecz w moim życiu od lutego.
Mam nadzieję, że zrozumiecie i poczekacie jeszcze trochę.
Chciałam dla Was coś napisać, nawet nie cały rozdział, ale jakiś bonus, jednak przez to, że jestem zawalona szkołą i pracą, nie mam nawet chwili się zastanowić co pisać. Może ktoś z Was ma jakiś pomysł? Chętnie skorzystam z czyjegoś mózgu, skoro mój się tymczasowo nie nadaje.
Przestaję powoli chcieć mieć tytuł magistra.
Wasza, zawinięta w koc i smutna,
Astal

Rodział Dwudziesty, w którym różne osoby pakują się w kłopoty.

Jestem paskudna, wiem. Dałam spojler następnego rozdziału a tu tego fragmentu nie ma! Prawda jest taka, że mam ferie (2 tygodnie, bo zaliczyłam absolutnie wszystko!) i dużo czasu do wymyślania, więc wpadłam na ten pomysł. Fragment ujawniony będzie w następnym rozdziale. Dziś spojrzymy na ludzi, którym do tej pory poświęcałam mniej czasu.

Wasza,
Astal

 Chichot za plecami. Złowrogie spojrzenia. Malutkie złośliwości. Amber nie przywykła do tego. Nie miała pojęcia czym sobie na to zasłużyła. Rozumiała, że jej kuzynek ktoś może nie lubić, w końcu Emerald, Sapphire czy Amethyst były dość dziwaczne, ale dlaczego ktoś robił przykrość jej?

Zajrzała do torby jeszcze raz i zagryzła wargi. Cała była pełna błota. Zostawiła ją tylko na chwilę na ławie obok stołu i odeszła, aby przywitać się z Jamesem. Gdy wróciła zauważyła, że wszyscy patrzą się na nią i próbują ukrywać złośliwe uśmiechy. Amber nie miała przyjaciółek wśród dziewcząt w szkole, więc nie miała nawet nikomu powierzyć swoich rzeczy na chwilę do przypilnowania.

Podniosła głowę i rozejrzała się. To stało się nie pierwszy raz. Tydzień temu ktoś wylał jej atrament na głowę, gdy przechodziła przez dziedziniec. Wtedy pobiegła na skargę do Jamesa, a on zrobił z tego wielka sprawę. Od tego czasu złośliwości zamiast ustać, nasiliły się. Gdy szła przez korytarz, nagle rozkleił jej się but, a potem ktoś upaprał jej miotłę czymś co przypominało masę kajmakową. Nigdy nie zniszczono jej nic cennego, nigdy też jej nie zraniono. Przysporzono jej tylko masę sprzątania. Od tej chwili nic już nikomu nie mówiła.

Siadła spokojnie i zabrała się za jedzenie. Bardzo starała się uspokoić i nie dać po sobie poznać, że cokolwiek obchodzi ją zepsuta torba. Nie miała pojęcia, co zrobić ze zniszczonymi podręcznikami i piórnikiem. Siostrze też nie mogła powiedzieć, bo domyślała się, że Jade zrobiłaby wielką awanturę na cały zamek.

Gdy skończyła posiłek, w sumie była tak zdenerwowana, że nie mogła przełknąć za dużo, udała się do dormitorium, rezygnując z popołudniowych zajęć. Koleżanki z klasy odprowadzały ją pogardliwymi spojrzeniami.

W łazience Amber wywaliła zawartość torby na podłogę i zaczęła cicho chlipać.

Nawet nie domyślała się, że wszystkie te ataki były reakcją na jej wcześniejsze zachowanie. Po wygraniu przez Hufflepuff pucharu quidditcha Amber, spuchnięta z dumy, nie mogła się powstrzymać od chwalenia się na głos, jak to jej zagranie przysporzyło drużynie najwięcej punktów. Miała rację, bo grała wtedy świetnie. Tylko czy kogoś to obchodziło? Amber nie miała pojęcia, że fakt, iż jej życie było idealne mógł nie podobać się pozostałym uczniom. Koleżanki z dormitorium miały powoli dość jej świetnego humoru i zabawnych anegdot o Jamesie i jego kolegach. Z początku naprawdę je bawiły, ale potem, gdy zachęcona ich uwagą Amber opowiadała dalej, zaczęły im działać na nerwy. W końcu zaczęły ją ignorować, aby trochę jej przytrzeć nosa. Dziewczyna zamiast pokornie przeczekać tą sytuację, zaczęła pozwalać sobie na złośliwe uwagi. To, co zwykle koleżanki zbywały śmiechem, teraz zaczęły traktować, jak śmiertelne obrazy.

Nadmiar złego Robin nada boczył się na nią, że zgodziła się zostać dziewczyną Jamesa i nie odzywał się do niej od kilku tygodni.

Gdyby Amber była starsza może zrozumiałaby, że ludzie po prostu jej zazdroszczą. Gdyby była milsza, nie mieliby jej sukcesów za złe, ale Amber nigdy nie należała do najskromniejszych czy też najsympatyczniejszych. Nikt nigdy nie uczył jej tego. Dorastała w przekonaniu, że wszystko jej się należy i nie musi za nic przepraszać.

Chwilę trwało nim pozbierała się. W końcu wyjęła różdżkę i zajęła się naprawianiem książek. Na szczęście skończyła, zanim koleżanki wróciły z popołudniowych zajęć. Gdy weszły do pokoju, zastały ją leżącą na łóżku i przeglądającą najnowszy numer Czarodziejskiej Nastolatki. Pogardliwie wydymając usta przeszły obok niej, nie zaszczycając jej dłuższym spojrzeniem.

Amber spojrzała na wiszący na ścianie kalendarz. Do końca roku szkolnego pozostało trzy tygodnie.

-        Już po egzaminach?

Amber podniosła głowę i ujrzała Jamesa, który właśnie dosiadł się do niej.

-        Prawie – odpowiedziała, odkładając książkę na stół.- Została mi jeszcze tylko historia. A ty już?

-        Dziś mam eliksiry, a jutro zaklęcia. Już dziś nie chce mi się uczyć. Więcej i tak nie wcisnę do głowy – zażartował Jim, pukając się w czoło knykciami.

-        A Chris?

-        Hm… - James uśmiechnął się złośliwie, wskazując głową na stół gryfonów. Thoper siedział pochylony nisko nad stertą poplamionych i pomiętych kartek. – W ostatniej chwili nadrabia zaległości z całego roku.

Amber uśmiechnęła się bez humoru i wróciła do książki. James zdziwił się jej brakiem entuzjazmu. Zwykle uwielbiała żartować z nim, szczególnie, gdy tematem był Thoper. Oczekiwał na zwyczajny dla niej wybuch radości, ale ona dziś wyglądała jakoś nieswojo.

-        Coś nie tak? – zapytał, szturchając ją palcem w ramię.

Machnęła ręką odpędzając go, niczym natrętną muchę. Cofnął się, zaskoczony i trochę urażony.

-        Stresują mnie te egzaminy – bąknęła Amber, sama zdziwiona swoim zachowaniem. Musiała skłamać, bo nie chciała, aby Jim wiedział, że sobie z czymś nie radzi. – Mało spałam.

James kiwnął głową na znak, że rozumie. Chwilę siedział cicho, całkowicie nieświadomy, że Amber cały czas jest napięta i zastanawia się czy nadal wszyscy złośliwcy, którzy dokuczali jej od dłuższego czasu, obserwują ich teraz. Ostatnio bała się nawet wyjść z dormitorium by nie narazić się nikomu. Idąc korytarzem rozglądała się czujnie dookoła. Taka stała czujność sprawiła, że nie mogła się skoncentrować i egzaminy nie poszły jej tak dobrze, jak w poprzednich latach. Straciła też humor i wcale nie miała ochoty z nikim rozmawiać. Próbowała to ukrywać przed Jamesem i Jade. Na razie wierzyli w jej wymówki.

-        Eeeej – odezwał się w końcu James, patrząc na nią niepewnie. – Nie chciałabyś wpaść do mnie w wakacje? Mama często robi grilla i…

-        Oczywiście! – wykrzyknęła Amber, zachwycona. To było jak światełko nadziei w ciemnym tunelu tegorocznych wakacji. To było coś, co mogło poprawić jej parszywy nastój, w jakim teraz była.  Ponad to od dawna chciała poznać rodziców Jamesa. Fakt, że ją zapraszał do siebie znaczyło, iż traktuje ją poważnie. A to bardzo dla niej było ważne.

Rozpromieniła się, a Jim pokraśniał z dumy. Już od dawna nosił się z zamiarem zaproszenia jej, ale trochę się wstydził. W końcu taka akcja z przestawianiem dziewczyny rodzicom, musiała być przeprowadzona w odpowiednim czasie i w odpowiednich warunkach.

Carlisle nigdy nie był najbardziej pewny siebie i przebojowy. Nigdy nie lubił się wyróżniać i zwykle siedział cicho, gdy w klasie nawiązywała się dyskusja. Bardziej żywy stawał się przy przyjaciołach, chociaż i tak nie dorównywał im energią życiową. Z resztą nie miał też tego w genach. Zarówno jego matka, jak i siostry były osobami niezwykle łagodnymi. W ich domu nigdy nikt niepotrzebnie nie podnosił głosu, a wszędzie panowała relaksująca cisza.

Egzaminy zawsze go stresowały a to sprawiało, że źle się czuł. Problemów dostarczała także pogoda. Wiosna w tym roku była wyjątkowo ciepła, a to też pogarszało jego samopoczucie. Carlisle zdecydowanie wolał chłód zimy, który uspokajał go i sprawiał, że czuł się lepiej. Siostry, gdy tylko mogły, chodziły za nim krok w krok, męcząc go o to czy bierze lekarstwa.

Zdenerwowany i zmęczony zaszył się w bibliotece i zajął powtarzaniem materiału do egzaminu z zaklęć. Tu zawsze odpoczywał i miał zwykle gwarancję, że nikt nie będzie mu przeszkadzał, bo ludzie, którym nie zależało na nauce, przychodzili tu tylko w ostateczności.

Nagrzana przez wiosenne słońce wpadające przez wysokie okna sala biblioteczna była przyjemna i cicha. Dookoła pachniało kurzem, a on lubił ten zapach. Między regałami kręciło się tylko kilka osób. Rozmawiali hipnotyzującym szeptem.

Pochłonięty nauką Carl, stracił w końcu rachubę czasu. Nie zauważył, że za oknami zrobiło się już ciemno.

Ocknął się dopiero wtedy, kiedy bibliotekarz zawołał, że za kilka minut biblioteka będzie zamknięta. Carl wstał gwałtownie, ale zaraz usiadł, bo robiło mu się słabo.

-        Wszystko w porządku? – zapytał bibliotekarz, podchodząc do niego i kładąc mu rękę na ramieniu.

-        Tak… tak… - wybełkotał Carl, czując, że zaciśnięte na brzegu blatu stołu ręce, zaczynają mu się trząść. – Zakręciło mi się w głowie.

-        Nie ma co się tak stresować egzaminami – pocieszył go bibliotekarz, mylnie odczytując sygnały. – Zmiataj do swojego dormitorium. Musisz się pewnie wyspać przed jutrem.

Carl wstał i chwiejnym krokiem ruszył do wyjścia, ściskając w objęciach książki i notatki. Serce waliło mu tak mocno, że słyszał szum krwi w uszach. Na plecach czuł zimny pot. Od dawna już tego nie czuł, bo pilnował się, aby brać lekarstwa o ustalonych porach. Jego całe dnie były nierozerwalnie związane z patrzeniem na zegarek.

Nie uszedł daleko od biblioteki, gdy zaczęło mu ciemnieć w oczach. Już nie potrafił się uspokoić, panika ogarnęła go całego. Zaczynał oddychać, co raz ciężej i ciężej. Przesunął językiem po górnych zębach, ale nic nie wyczuł, więc miał jeszcze trochę czasu. Nie dużo, ale zawsze była jakaś szansa, że mógł dotrzeć do dormitorium. Jego nogi zdawały się być zrobione z ołowiu, bo podnoszenie ich zaczęło sprawiać mu trudność.

W pewnej chwili tak mocno zakręciło mu się w głowie, że musiał przystanąć i oprzeć się o ścianę. Oddychał głęboko i powtarzał sobie, że przecież za chwilę to wszystko się skończy.

Dojście do wieży Gryffindoru wymagało od niego tytanicznego wysiłku, ale w końcu udało mu się. Po drodze musiał jeszcze kilka razy przystawać. Na szczęście nikogo nie spotkał, więc nie musiał się tłumaczyć, co mu jest.

-        Hasło? – zapytała Gruba Dama.

Carlisle oparł się o ramę obrazu i dyszał głośno. W panice uświadomił sobie, że nie pamięta hasła. Miał pustkę w głowie.

-        Tu jesteś Carly! – usłyszał za sobą znajomy głos. Poczuł ogromną ulgę. To był Thoper. Podszedł do niego i w lot zorientował się, o co chodzi. Zaklął głośno, zerknąwszy na zegarek. – Godzina po czasie.

-        Pomóż – wydyszał Carl, trzęsąc się niekontrolowanie.

Chris złapał książki przyjaciela, a jego samego objął ramieniem i wepchnął przez dziurę za obrazem.

-        Postaraj się na chwilkę opanować – powiedział półgębkiem Thoper, idąc szybko przez pokój wspólny. – Zaraz będziemy na miejscu.

Carl w ogóle nic nie widział. Ledwo słyszał przyjaciela, bo każdy odgłos dudnił mu w uszach niczym uderzenie pioruna. Przemknęli przez pokój wspólny na szczęście pozostając niezauważeni wśród wieczornego gwaru. Gdy dostali się do dormitorium, na szczęście pustego, Chris cisnął książki na ziemię, a Carla pchnął na jego łóżko.

Orientując się, że już jest w bezpiecznym miejscu Carlisle zaczął wyć dziko i zwijać się z bólu. Thoper klnąc paskudnie rzucił się do szafki nocnej przyjaciela i wyciągnął pudło z lekami.

-        Możesz mówić? – zapytał z paniką w głosie, odwracając się do przyjaciela.

Niestety, Carl go nie słyszał. Zwinął się w kłębek i cały się trząsł. Zacisnął konwulsyjnie pięści na kołdrze, tak mocno, że zbielały mu knykcie. Chris, który był obecny przy pierwszym ataku Carla w szkole, wiedział, że nie ma wiele czasu. Nigdy, ale to nigdy nie chciał już widzieć przyjaciela w takim sanie. Zerwał się z kolan i pobiegł do drzwi. Wychylił się i ujrzał na dole Jamesa, siedzącego na kanapie i udającego, że się uczy.

-        Jiiiim – zawołał, siląc się na spokojny ton, chociaż miał ochotę panikować i krzyczeć histerycznie. – Skocz tu do mnie na górę.

James przybiegł, bo zorientował się po minie przyjaciela, że coś jest nie tak.

-        Atak? – zapytał, domyślając się, a Thoper potwierdził.

-        Siadaj na nim, bo zaraz będzie za późno!

-        Kartka jest w szafce! Z tyłu!

Jim wskoczył na łóżko i złapał Carla za nadgarstki. Kolanami ścisnął mi łydki. Chris w tym czasie wgrzebał z szuflady kartkę, gdzie zapisana była kolejność lekarstw. Na szczęście jakiś czas temu udało im się przekonać Carla, żeby napisał ją. W prawdzie opierał się na początku, bo nie wierzył, że jeszcze raz zdarzy się, że zapomni lekarstw. Cały czas powtarzał z wielkim przekonaniem, że będzie się pilnować. Być może po prostu nie chciał myśleć, że jeszcze kiedyś mógłby dostać ataku. W końcu jednak zgodził się. Kartka ta przeleżała równo cały rok w jego szufladzie.

-        Pośpiesz się! Nie mogę go utrzymać! Jest silniejszy! – zawołał James, siłując się z Carlem. – Thoper!

James cały się spocił i był czerwony z wysiłku.

-        Nie poganiaj mnie, do jasnej cholery!

Ręce Chrisa trzęsły się, gdy wyjmował z pudełka wszystkie butelki z eliksirami. Owszem, obserwował zawsze Carla, gdy ten je pił, ale przecież nigdy mu w tym nie pomagał. Nie miał pojęcia, czy jeżeli się pomyli, to przyjaciel przypłaci to życiem.

Za plecami usłyszał głośne przekleństwa i odgłos rozdzieranego materiału. Potem nastąpiło głuche uderzenie, a James jęknął. Carl rzucał się, co raz bardziej, a Jim powoli słabł. Koszula, mokra od potu, przykleiła mu się do pleców. Czuł, jak ostre paznokcie Carlisle wbijają mi się w przedramiona, ale wiedział, że mimo to nie może go puścić.

-        Thoper to nie jest śmieszne! On nas zaraz pozabija!

Chris wymawiając na głos to, co napisane było na kartce, podawał eliksiry Carlowi, wlewając je w mu na siłę do ust.

-        Uważaj! – zawołał Jim, ale było za późno.

Carl oswobodził jedną rękę i zamachnął się. Chris nie zdążył się odsunąć i oberwał w policzek. Krew pociekła mu po brodzie. Zasyczał, ale nie przerwał odmierzania leków.

Po najdłuższych dziesięciu minutach w ich życiu, Carl w końcu zwiotczał i przestał się ruszać. Jim wydał z siebie westchnienie ulgi i siadł w nogach łóżka, opierając się jedną z kolumienek.

-        Mam ochotę go zabić – wyznał, leżący na podłodze, Chris. Otarł pot z czoła.

Siedzieli w milczeniu, dysząc ciężko. James przetarł twarz zasłoną łóżka. Wyciągnąwszy ręce przed siebie zobaczył czerwone ślady podrapać na dłoniach. Z niektórych sączyła się krew.

Po jakimś czasie Carl poruszył się, ale już nie konwulsyjnie, tylko spokojne. Cały przód koszuli miał zachlapany eliksirami. Włosy miał mokre od potu i przyklejone do czoła. Pościel dookoła niego była skopana. Otworzył oczy i ujrzał Jamesa, szczerzącego się do niego.

-        Obudził się? – zapytał z podłogi Chris, a James skinął głową. - Wisisz nam kolejną przysługę, dupku.

-        Czuję się, jakby mnie smok wyrzygał – oświadczył Carl, a Jim kopnął go w akcie zemsty.

W końcu rok szkolny się skończył. Uczniowie załadowali wszystko do swoich kufrów, upchnęli zwierzaki do klatek i koszy, a potem ruszyli do powozów, które miały zawieźć ich na peron w Hogsmeade.

Jim, Chris i Carl w szampańskich humorach załadowali się do pociągu. Wszystkich dziwiło, że przez ostatnie dwa tygodnie James i Thoper byli jeszcze bardziej złośliwi dla przyjaciela, a on znosił to z radością. Nikomu nie mieli zamiaru się tłumaczyć. Ich tajemnica była czymś, co zbliżało ich bardziej niż cokolwiek innego.

I tym razem w ich przedziale było głośno i wesoło. Robili więcej zamieszania niż cała reszta pociągu. Znajomi chętnie do nich zaglądali, co wzbudzało nowe wybuchy wesołości.

Pod koniec podróży wszyscy trzej umówili się, że spotkają się niedługo na sławnym już grillu rodziny Potterów. Słysząca to Amber, trochę posmutniała, bo miała nadzieję, że będzie jedynym gościem. Potem okazało się, że nawet Sapphire dostała zaproszenie. Mimo wszystko Amber nie straciła dobrego nastroju. W końcu opuszczała szkołę na całe dwa miesiące i bardzo wierzyła, że jej koleżanki we wrześniu zapomną o wszystkim.

Przysłuchując się trajkotaniu Jamesa i Chrisa, zerknęła na korytarz przez oszklone drzwi. Robin szedł gdzieś w stronę lokomotywy. Zobaczywszy ją, zatrzymał się i wykonał taki ruch, jakby chciał wejść do przedziału, ale zorientował się ona nie jest sama, więc przyśpieszył i zniknął jej z oczu.

Wściekły Robin przecinał się obok idącego powoli korytarzem Scorpiusa Malfoya. Zabijał on czas włócząc się w te i z powrotem. Nie udało mu się znaleźć pustego przedziału tylko dla siebie. Nie chciał siedzieć z obcymi ludźmi, więc nie miał innego wyjścia. cała ta sytuacja sprawiła, że wyglądał na jeszcze bardziej ponurego niż zwykle. Przechodząc obok przedziału, gdzie siedział Albus posłał mu tęskne spojrzenie, ale Potter nie zauważył go, zajęty graniem z Rose i Darcy w karty. Zagapiwszy się, wpadł na idącego korytarzem z naprzeciwka jednego z bliźniaków Weasley. Nie miał pojęcia, którego, bo tak jak reszta szkoły nie umiał ich rozróżnić.

-        Patrz gdzie idziesz – burknął Weasley i poszedł dalej, nie oglądając się nawet i nie chcąc słuchać przeprosin Scorpiusa.

I dobrze, pomyślał Malfoy. I tak by ich nie usłyszał, dupek jeden.

Być może Scorpius nie przepadał za swoim ojcem, ale nie udało mu się całkowicie odciąć od swoich genów. Tak samo, jak Draco, jego syn był dumny i prędzej dałby się pokroić, niż przyznałby się do błędu czy winy.

Louis wzdrygnął się, gdy wpadł na niego ten Malfoy. Nie lubił gościa. Wyglądał, jakby uważał się za lepszego do wszystkich, a przecież był synem parszywego zdrajcy. O tak, Louis doskonale wiedział, kim jest ojciec Scorpiusa. Tak naprawdę to wiedział wszystko o wszystkich. Od kogo? Cóż, matka nigdy nie była najlepsza w trzymaniu języka za zębami. Taka natura, nie jej wina. Cokolwiek ją trapiło, to od razu musiała o tym mówić.

Na szczęście szybko mu Malfoy wyparował z głowy, bo oto na swojej drodze spotkał kolejną osobę, idącą mu naprzeciw. Była o wiele ciekawsza dla oczu, niż jakiś blady ślizgon. Głównie dlatego, że jej spódniczka była interesująco krótka, a włosy miały niesamowite kolory. Znał ją z widzenia, w końcu grała w drużynie gryfonów, ale mieli razem tylko jedne zajęcia i do tego łączone z była to historia, więc Louis nigdy wtedy nie rozglądał się dookoła, zajęty notowaniem. Ponad to, aż do tej pory, dziewczyna ta nie wyróżniała się zbytnio z tłumu. Dopiero od niedawna jej włosy nabrały szalonych barw. Wcześniej, o ile dobrze sobie Louis przypominał, miały nieciekawie mysi kolor. Kolczyki na jej twarzy i w uszach też pojawiały się stopniowo. Ostatnim elementem transformacji dziewczyny była ta spódniczka, która była tylko trochę dłuższa od minimum programowego.

-        Proszę bardzo – powiedział, przylegając do ściany, aby ją przepuścić.

-        Dziękuję, ale muszę zajrzeć też tu – powiedziała Emerald Lennox, wskazując na przedział. – Szukam mojej szalonej rodziny.

-        Niesamowity zbieg okoliczności. Ja także wyruszyłem z taką misją – oświadczył Louis, uśmiechając się czarująco.

Odwzajemniła uśmiech, a on zauważył, że ma zabawny kolczyk w policzku, imitujący dołeczek. Dodawało jej to jeszcze więcej uroku.

-        Mojej rodziny jest dużo, więc zajmie mi to trochę – poinformowała go Emerald, ruszając przed siebie, a Loius, sam nie wiedząc dlaczego, ukłonił jej się dworsko.

-        Loooou! – usłyszał za sobą głos Rose, wychylającej się z otwartych drzwi przedziału.

-        Tak, kuzynko?

-        Co robisz? Nie gap się. Chodź pogramy w karty.

-        Zawsze cię ogrywam, Rosy – westchnął Louis, udając znudzenie.

-        Tym razem ci się nie uda.

Złapała go za rękaw i wciągnęła do przedziału. Nie lubiła tej jego maniery, której ostatnio nabrał. Zachowywał się niczym wielki panicz, odkąd jego dom zdobył puchar w quidditchu. Na szczęście przy niej zaczynał znów zachowywać się normalnie.

Jakiś czas później pojawił się Dominique z informacją, że Victorie gania po całym pociągu, starając się zaprowadzić wszędzie ład. Jako, że był to jej ostatni rok, była bardzo spięta. Chciała być idealnym prefektem aż do samego końca. Gdy jej kuzyni i brat byli w trakcie drugiej rozgrywki w eksplodującego durnia (podczas pierwszej Rose przegrała haniebnie), Victorie przebiegła za szybą z miną nadzorcy więziennego. Chwilę potem rozległ się daleki pisk i pojawił się Jim sprintem przemierzający pociąg w odwrotnym kierunku. Co ciekawe całą głowę miał mokrą. Albus widząc brata tylko westchnął, ale wcale nie miał ochoty się nawet podnosić. Zasługiwał na chociaż jeden wieczór odpoczynku. Świetnie poszły mu egzaminy, nawet lepiej niż Darcy, co w sumie bardzo ją zezłościło i nie odzywała się do niego cały wieczór. Rose też nieźle sobie poradziła na egzaminach, chociaż oblałaby eliksiry, gdyby profesor Adryk nie przymknął oko, na to, że trochę eliksiru wylało jej się na stół i stopiło fragment blatu.

W końcu pociąg dotoczył się na stację w Londynie. Głośna, rozgadana i śmiejąca się fala dzieciaków wylała się na peron i zmieszała z tłumem rodziców i krewnych, oczekujących na nich. Lily zobaczywszy braci rozpędziła się i rzuciła się im na szyje. Zawisła niczym mała małpka i takie same wydawała odgłosy radości.

Zanim James się zorientował, Amber została wessana przez tłum. Nie zdążyli się nawet pożegnać, więc czuł się zawiedziony. Jeszcze w samochodzie, gdy już ojciec wcisną kufry do bagażnika i wszyscy usadowili się w środku, przez szybę wypatrywał Amber na parkingu. Niestety, jej rodzina nie podróżowała w ten sposób. Rodzice zauważyli jego małomówność, ale uznali, że po prostu daje tym razem dojść do głosu Albusowi.

Wieczorem w domu James podszedł do rodziców, gdy siedzieli na kanapie i oglądali wiadomości i odchrząknął znacząco. Spojrzeli na niego pytająco.

-        Chciałbym wiedzieć, czy w tym roku także będziecie urządzać grilla u nas na ogródku?

Ginny potwierdziła skinieniem głowy, ciekawa dalszego ciągu wydarzeń.

-        Czy mógłbym zaprosić kilku gości?

-        Synu, zawsze zapraszasz gości – powiedział Harry, jak zwykle nie wyczuwając powagi sytuacji. - Chodzi o Chrisa i… tego małego, tak?

-        Carla – dopomogła Ginny.

-        Tak. Ich też, ale chce zaprosić też Amber.

-        Amber? – zdziwił się Harry, szybko stając sobie przypomnieć czy której z małych przyjaciół dzieci ma tak na imię. Na szczęście żona przyszła mu z pomocą.

-        Oczywiście będzie nam bardzo miło poznać twoją dziewczynę, Jimbo – uśmiechnęła się i sięgnęła, aby potargać synowi włosy.

Jim rozpromienił się, a potem czmychnął do swojego pokoju. Tam rzucił się na łóżko i zaczął wierzgać z uciechy.

Lato zapowiadało się wprost idealnie. 

Leibster Award - czyli przerwa w nauce i potem na egzamin!

 Qlibereg  nominowała mnie do Leibster Award. Jestem zaszczycona i nawet nie wiedziałam o istnieniu czegoś takiego. Postanowiłam odpisać na zadane mi pytania, bo to bardzo miło, że ktoś się mną interesuje. Niestety ja nie mogę nikogo nominować, bo przestałam jakoś ostatnio czytać jakiekolwiek blogi, więc nie mam żadnych do otagownia :C 

Co skłoniło Cię do założenia bloga?

Miałam chyba z 13 albo 14 lat i miałam dość trudny okres w życiu.  W gimnazjum moja przyjaciółka wyładowywała na mnie wszystkie swoje frustracje i wiecznie drwiła z moich kompleksów, a jak jej się kończyły tematy, to mi te kompleksy po prostu stwarzała (głównie dzięki niej do tej pory nie lubię mojego drugiego imienia, z którego ona uwielbiała się śmiać). Odizolowałam się wtedy od niej i jej grupki „fajnych dzieciaków” i odkryłam coś tak cudownego, jak fanfikcje. Jako, że od pierwszego przeczytania pokochałam książki o Harrym Potterze, pomyślałam, że ja też mogłabym coś takiego pisać. To nie była moja pierwsza próba literacka, ale o tym jednak wolę przemilczeć. Brakowało mi więcej informacji na temat miłości Jamesa i Lily. Chciałam wypełnić tą lukę w opowieści własnymi pomysłami. No i tak powstał mój blog, jeszcze na serwisie Onetu. No i tak narodziła się Astal.

Jaka jest Twoja  ulubiona książka/seria?

Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Nie umiem wybrać, bo gdyby ktoś mnie zmuszał, pokazałabym mu mój regał z książkami (a także pudła z książkami, stosy książek koło łóżka i w łazience). Kocham serie HP, bo dała mi sens życia, dała mi wiele przyjaźni, radości i była początkiem mojego własnego opowiadania. Kocham serię o Geralcie, bo czytając ją pokochałam  fantasy i zrozumiałam, że z tym gatunkiem zwiąże się moje życie na zawsze. Uwielbiam serię o Świecie Dysku, bo książki te były dla mnie jak przyjaciele, których mogłam sobie kupić i rozśmieszały mnie do łez, kiedy miałam bardzo mroczny okres w moim życiu. Abym mogła wskazać ulubioną książkę, musiałabym powycinać z każdej ukochanej jakiś ulubiony fragment i skleić w jedno wielkie tomiszcze.

Jaki jest ulubiony gatunek literacki?

Kocham fantasy całym sercem, całą głową i całą sobą. Pisząc pracę licencjacką zrozumiałam, że resztę mojego życia poświęcę na uzmysłowianie ludziom, że to wcale nie brednie i bajanie, ale głęboko osadzony w kulturze i historii pełnoprawny gatunek. Najbardziej lubię Sword&Socery fantasy ale też nie pogardzę dobrym Low fantasy jeżeli nie jest to tylko bajeczka dla nastolatków, gdzie chodzi tylko o całowanie i wszystkie mity i tradycje całego świata są pogwałcone.

Opisując jakiegoś bohatera (np. wygląd, zachowanie, nawyki), wzorujesz się na kimś czy wymyślasz swoją własną postać?

Cóż i tak, i nie. Nigdy do końca nie zaadaptowałam kogoś mi znanego do jakiegoś opowiadania. Pożyczam jakieś elementy od wszystkich moich znajomych, czy też ludzi spotkanych przypadkowo na ulicy czy w pracy. Słyszałam, że mam dość skrzywiony pogląd na kobiety, więc raczej nie spodziewajcie się u mnie wysokich i smukłych, jako pozytywnych bohaterek, bo sama jestem mała i zaokrąglona. Panowie natomiast mogą mieć blond włosy, czy też słodki pieprzyk pod okiem, dlatego, bo Rh tak wygląda. Jak się na coś długo napatrzę, to potem staje się dla mnie archetypem.

Jaka książka wpłynęła na Ciebie i w jaki sposób?

Jak już wspominałam, kiedy mówiłam o ulubionych książkach, każda z książek tych serii jakoś na mnie wpłynęła. Jednak myślę, że największe wrażenie pozostawiły mi ostatnie książki z serii o HP i o Geralcie. To są dwie pierwsze książki, przy których czytaniu płakałam. Ryczałam jeszcze przy jednej – Żona podróżnika w czasie. Była też jeszcze taka książka, którą czytałam będąc zdecydowanie na nią za młoda, w której pojawiła się scena erotyczna. Chyba była Sparksa, ale nie jestem pewna. Od tego momentu odkryłam, że takie sceny w ogóle istnieją w książkach. Jednak sama unikam ich pisania.

Czy pisząc rozdziały, masz wszystko dokładnie zaplanowane czy działasz spontanicznie?

Z góry mam zwykle jakiś zarys tego, co chce napisać. Czasami w trakcie pisania pojawia się jakaś dzika myśl, którą koniecznie muszę wykorzystać. Nigdy nie piszę jakichś planów czy szkieletów rozdziału. Jak już siadam, to zaczynam pisać i jakoś samo idzie.

Jak długo piszesz jeden rozdział?

Jeżeli mam czas, to się mogę uporać w jeden dzień, chociaż zazwyczaj potrzebuję z tygodnia. Niestety ostatnio zostałam zaskoczona sesją, choć w tym roku pozytywnie jak na razie, więc rozdział piszę się już bardzo, bardzo długo.

Gdybyś przeniosła się na bezludną wyspę , jakiego fikcyjnego bohatera wzięłabyś ze sobą?

Hmm…. O rety, ale pytanie! Myślę, że mój wybór padłby na Daniela Grey’a – bohatera książki Ann Brashares „Nigdy i na zawsze”. Facet żyje od tysiąca lat, więc nie nudziłabym się, gdyby mi coś opowiadał. Do tego gra na każdym możliwym instrumencie, ma talent plastyczny i wielokrotnie zdobywał tytuł lekarza. Domyślam się, że jest dość zaradny i zorganizowałby całe życie na ten bezludnej wyspie. Do tego jest całkiem „niezły”.

Jaka mało znana książka jest warta polecenia?

Cholera nie wiem. Ostatnio wszystkie książki, które czytałam stają się ekranizacjami, więc nie są już tak mało znane. Może „Ałtorka”, którą napisała Cuca Canlas? Śmieszna książka o tym, co się dzieje, kiedy nasze marzenia o miłości idealnej się realizują.

Czy czytasz książki w innych językach?

Jako, że jedyny język, który znam w stopniu wystarczającym, aby coś czytać to angielski, to czasami czytam książki po angielsku. Ostatnio przeczytałam „Ruchomy zamek Howla” dlatego, że nigdzie nie znalazłam polskiego tłumaczenia. No i znalazłam ją w antykwariacie za 11,90.

Napisz spojler następnego rodziału.

Ok. ok, ale tego nie ma wiele i w ogóle work in progress, bo jutro mam bardzo stresujący egzamin i nic nie mogłam pisać od kilku tygodni.

-     Nie podoba mi się ta mała.

Ginny odstawiła tacki z kiełbaskami na stół i spojrzała na Hermonę.

-     Która?

-     Ta blondynka – wyjaśniła Hermona, mrużąc oczy w silnym popołudniowym słońcu. –Skąd ona tu się wzięła?

-     To pierwsza miłość Jamesa. Absolutnie nic nie mów na jej temat, bo Jimbo cię znienawidzi.

-     Trochę przypomina dziewczynę, która dokuczała mi w szkole – odezwała się stojąca obok Luna, patrząc za Hermioną na bawiące się dzieci.

-     Przestańcie – skarciła przyjaciółki Ginny.- Nie wiecie, jaka to presja dla matki, poznać pierwszą miłość swojego dziecka. 

Rozdział Dziewiętnasty, w którym jest rodzinnie, a na końcu tajemniczo.

Wesołych Świąt, kochani! Choinka ubrana? Ciastka już upieczone? Pierogi ulepione? Tradycyjna świąteczna kłótnia odbyta? Ja mam już wszystko odhaczone na mojej liście. 

Ściskam Was mocno i zapraszam do czytania. To ostatnia notka, przed dużym skokiem w czasie. Dziwnie się jakoś ułożyło, że przed Bożym Narodzeniem, piszę o Wielkanocy. Śmiesznie. 

Pozdrawiam, 

Wasza Astal

Harry został wypuszczony ze szpitala na Wielkanoc do domu, co cała rodzina przywitała z wielkim entuzjazmem. Nadal był posiniaczony i podrapany, ale zaleczone miał wszystkie złapania, pęknięcia i urazy wewnętrzne. Kuśtykał po domu, denerwując Ginny, bo nie chciał brać eliksirów uśmierzających ból.

W wieczór przed Wielkanocą Harry siedział i pakował czekoladowe jajka do koszyków. Musiał to robić w tajemnicy przed dzieciakami. Ginny nie chciała mu pozwolić łazić po ogrodzie i chować jajka, ale on się uparł. W końcu poddała się, nalała sobie kieliszek wina i siedziała na kanapie, skąd miała świetny widok na ogród. Przez otwarte dwuskrzydłe drzwi mogła słyszeć jak Harry przeklinał, za każdym razem, gdy coś go zabolało. Wybornie się bawiła.

Następnego dnia dom Potterów nawiedziła fala dzieciaków, które przybyły tu na poszukiwanie czekoladowych jajek. James oczywiście wiódł prym w całym tym chaosie, chociaż Lily, nie chcąc pozostawać w tyle, robiła prawie tyle zamieszania co on.

Do siedzącego na fotelu w kącie Harry’ego dosiadł się Ron.

-        Jakiś postęp? – zapytał przyjaciela, ale on pokręcił głową przecząco, od razu orientując się o czym jest mowa.

-        Dopóki siedzę tu, jak w więzieniu, nie mogę nic zrobić. Kingsley przejął na trochę moje obowiązki. Nie chcę wypaść z obiegu, kiedy właśnie na coś wpadliśmy.

-        Co dokładnie tam się stało? – zapytał ponownie Ron, bo do tej pory nie byli ani razu sami nie mogli na spokojnie porozmawiać.

-        Było cholernie ciemno, a my szliśmy na ostatni obchód. Obiecałem im, że następnego dnia wrócimy, jeżeli nic nie znajdziemy. Mieliśmy dobre nastroje, chyba zachowywaliśmy się o wiele głośniej niż wcześniej…

-        Ale co was zaatakowało?

-        Nic… Było niewidzialne, ale nie bezcielesne. Złapało mnie w pasie… jakby łapą, albo macką. Cholernie silne było.

-        Zaklęcia nie działały?

-        Odbijały się od niego. Brad przeżył, dlatego, że dostał czyimś zaklęciem paraliżującym i leżał płasko.

-        To naprawdę wygląda, jak pułapka. Ale ekipa ratunkowa nic nie znalazła.

-        Niby, jak mieli by to zauważyć, skoro było niewidzialne?

-        Miało tylko jeden cel, prawda? – wtrącił się Bill, przysiadając na brzegu kanapy. – Miało was zabić i zniknąć.

Harry pokiwał smętnie głową. W połowie, pomyślał, mu się udało. Stracił dwójkę ludzi. To nie byli przypadkowi aurorzy, tylko najlepszy z najlepszych. Sam ich szkolił, był za nich odpowiedzialny tam, na tych bagnach. A teraz oni byli martwi. Nie był w stanie przestać myśleć o tych ludziach. Miał problemy ze snem, bo poczucie winy nie dawało mu spokojnie zasnąć.

-        Muszą być jakieś ślady - powiedział z przekonaniem Ron. - Musieli popełnić błąd. Jeżeli nie na bagnach, to podczas tamtych ataków na pracowników ministerstwa.

Zamilkli, bo dzieciaki właśnie wróciły z polowania. Rose triumfowała, bo zdobyła największy koszyk, chociaż tak naprawdę nikomu nie powiedziała, że potknęła się na śliskiej trawie i przez przypadek wpadła w krzaki, gdzie koszyk był ukryty.

Podczas wspólnego świątecznego obiadu dzieciaki obsiadły tak Harry’ego, że nie miał już okazji porozmawiać z którymkolwiek ze szwagrów ani z Hermioną, z którą to wybitnie chciał przedyskutować parę spraw. Niestety Lily, dla której temat rozmowy niewątpliwie byłby nieodpowiedni, wprost nie chciała się odkleić od ojca. Chociaż nie lubiła quidditcha, to nawet szła z ojcem, aby popatrzeć na to jak James lata. Harry obserwował syna z dołu, wykrzykując jakieś wskazówki i uwagi. Jim był dumny, jak paw, że ojciec docenia jego technikę. Albus natomiast wcale nie był zainteresowany popisami sportowymi brata. Przesiadywał z nosem w książce, albo z matką w kuchni.

-        Jimbo mówił, że spotkałeś swoją małą przyjaciółkę w szkole i jesteście bardzo blisko – zagadnęła Ginny syna, zerkając ukradkiem znad miski puree.

Albus zaczerwienił się wściekle, ale bardzo starał się udawać, że wcale go nie obeszło to, co matka powiedziała.

-        Dlaczego nic mi o tym nie wspomniałeś?

Chłopiec wzruszył ramionami, a jego uszy były wiśniowo czerwone.

-        Mówi, że cały czas trzymacie się razem…

-        James za dużo mówi, mamo. Ona jest ze mną w klasie i przyjaźni się z Rose. Trzymamy się we trójkę.

-        Ożenisz się z nią? – zapytała nagle Lily, która niewiadomo skąd pojawiła się obok brata. Albus podskoczył, jak oparzony.

-        Rany, Lily! Co ty gadasz, ja mam przecież jedenaście lat!

-        A ja się ożenię z Amber – zadeklarował Jim, wkraczając do kuchni i od razu kierując się do lodówki. Ostatnio jadł dwa razy więcej niż normalnie. Tak naprawdę to cały czas coś żuł, ale nie tył praktycznie nic.

-        Może jednak będziesz bardziej rozsądny, jak brat? – powiedziała niewinnie Ginny, nie czując się dobrze, że jej pierworodny syn zaczyna myśleć tak poważnie o dziewczynach. Zawsze to ona była najważniejszą kobietą jego życia.

Albus chyba instynktownie wyczuł zazdrość matki, więc złapał ją za rękę i uścisnął. Wielka fala uczuć zalała Ginny, więc porwała syna w objęcia i ścisnęła najmocniej jak umiała.

-        Nigdy nie dorastaj Al – poprosiła, kiedy on frygał się w jej uścisku. – Bądź zawsze malutki, synku.

-        Ginny puść dzieciaka – zawołał Harry, śmiesząc na ratunek dziecku.

Albus czmychnął do rodzeństwa, które zataczało się ze śmiechu. Wszyscy zwiali do ogrodu, bojąc się, że matka będzie miała ochotę ściskać ich też. W tym czasie Harry uspokajał żonę, która właśnie zrozumiała, że jej dzieci są już bardzo duże.

Lily od jakiegoś czasu była nie w sosie. Nie chciała nikomu mówić, szczególnie braciom, ale udało jej się podsłuchać rozmowę ojca i jego podwładnego – Brada, który wpadł na chwilę z życzeniami. Po cichutku zakradła się pod gabinet i przystawiła ucho do drzwi, chociaż sama sobie tłumaczyła, że znalazła się tu zupełnie przypadkowo. Lily nigdy nie czuła się winna. Nie miała poczucia winy, gdy coś usłyszała, bo zazwyczaj były to sprawy tak szalenie ciekawe, że nie wydawało jej się, iż żyć by nie mogła, nie wiedząc tego. Informacje, w których posiadanie weszła tym razem zaniepokoiły ją.

Ojciec był zły, ale nie na Brada, tylko na sytuację, jaka zaistniała. Rozmawiali o pogrzebach aurorów z ich departamentu. Wszystko, co mówili, było bardzo złowieszcze i tajemnicze. Naturalnie Lily przejęła się tym bardzo.

Siedząc sama trawiła w ciszy to czego się dowiedziała.

Praca ojca była niebezpieczna. Inni ludzie też byli w niebezpieczeństwie. Działo się coś złego, ale nikt nie wiedział co.

Dziewczynka spojrzała na czekoladowe jajko, które rozpuszczało się jej w dłoni. Znała tatę, jako uroczego i śmiesznego człowieka. Jaki był naprawdę? Czy umiał radzić sobie z takimi strasznymi niebezpieczeństwami o jakich mówił Brad?

Przypomniała sobie to, co usłyszała zanim chłopcy wyjechali do szkoły. Tata walczył w wojnie.

Wojny były straszne. Lily słyszała o kilku w szkole, ale były one przecież tak dawno, że już wydawały się nierealne. Nudny ton pani Pincetone, nauczycieli historii, nie przekonywał, że wojny Greków z Persami miały miejsce naprawdę. Opowiadała ona o tym tak bez emocji, że usypiała wszystkich uczniów.

Lily w ostatniej chwili udało się czmychnąć spod drzwi, zanim Harry i Brad wyszli z gabinetu. Udała, że kręci się po przedpokoju, szukając czegoś pod koszem na szaliki i czapki. Obydwaj uśmiechnęli się do niej, tak jakby nie rozmawiali przed chwilą o koszmarnych rzeczach.

Wieczorem Harry siedział przed telewizorem i popijał eliksir łagodzący jego obolałe kości. Lily, która w sumie już powinna być w łóżku, ale nie mogła usnąć więc snuła się po domu, podeszła do niego i wdrapała mu się na kolana. Spojrzał na nią pytająco, ale ona nic nie powiedziała, tylko przytuliła się do jego piersi mocno.

-        Ja też chce być autorem – powiedziała nagle, a on zakrztusił się eliksirem. – Jak będę duża, to będę ci pomagać walczyć ze złem, ok.?

-        Hmmm możemy wrócić do tej rozmowy, gdy będziesz, co najmniej w piątej klasie?

-        Ale już teraz ostrzegam.

-        Niepokoisz mnie córko.

-        Babcia mówi, że jestem amwitna.

-        Ambitna. Szalenie, muszę przyznać.

Przy takiej ilości ślicznych kuzynek można było zwariować i wpaść w kompleksy. Darcy siedziała na kanapie w dużym pokoju i obserwowała sunącą w jej stronę Jade. Kuzynka miała, jak powiedziałby ktoś ze świata mugoli, figurę modelki i coś takiego w swoim zachowaniu, że Darcy kochała ją i jednocześnie nienawidziła z całego serca. Miała jasną cerę, jak cała rodzina Darcy, jednak matka natura obdarzyła ją też (co niesprawiedliwe) pięknymi włosami koloru młodego kasztana. Układały się one w romantyczne fale i wyglądały o wiele bardzo imponująco niż króciutkie i proste włosy Sapphire.

Głębiej w pokoju ciotki Beryl i Pearl zachwycały się Amber. Wszystkie trzy siedziały przed lustrem i doradzały jak powinna się malować. Sapphire uważała to za kompletny idiotyzm, aby malować się w wieku trzynastu lat. W Hogwarcie można było oberwać nawet szlaban za zbyt mocny makijaż czy przykrótką spódniczkę. Amber, znana ze skłonności do wpadania w przesadę zapewne już za kilka lat będzie miała na sobie grubą tapetę z makijażu, pomyślała z satysfakcją Darcy. Wszyscy tatusiowie plus Amethyst i Jasper siedzieli przy stole i dyskutowali na temat polityki i sportu.

-        Na Merlina co jest nie tak z tą Thyssią? – westchnęła Jade, z gracją opadając na kanapę obok Sapphire. – Jest jak chłopak.

-        Ona tak lubi – burknęła Darcy, zerkając skosem na kuzynkę. Siedziała ona w jakby wypracowanej pozie, którą każdy uznałby za elegancką i pełną klasy.

-        Aż mi wstyd, kiedy musze się przyznać, że ona to moja rodzina. Jej siostra to samo…

Darcy spojrzała na Emerald i uśmiechnęła się. Kuzynka siedziała obok babci i obie o czymś po cichu dyskutowały. Kilka godzin temu Emerald stoczyła ze swoją mamą batalię, gdyż rodzicielka nie akceptowała kolejnej zmiany koloru włosów córki. Tym razem dredy Eme były biało-zielone. Darcy uważała, że to dowcipnie wpisuje się w kolorystykę Wielkanocy, ale reszta rodziny (głównie ciotki i kuzynki) była oburzona.

W tym czasie Amber zaśmiała się srebrnie, gdy matka rozpływała się nad tym jaka jej córka jest słodka.

-        Mamo przestań, bo jej się w głowie przewróci – wtrąciła się Jade, trochę zazdrosnym tonem. Wstała i podeszła do nich, a potem potargała siostrze włosy.

Darcy poniosła głowę i napotkała fioletowe spojrzenie Amethyst. Kuzynka wsadziła sobie palec do ust i udała, że wymiotuje.

-        Wszystkiego dobrego na Wielkanoc, pani Bumer!

-        A dziękuję, dziękuję… Słyszała pani o tym co się stało w lesie starego Johnsona?

-        Tam na bagnach?

-        Mój Joe mówił, że w nocy kilka dni temu słuchać tam było krzyki i jakieś wybuchy.

-        No pacz pani. Jakieś głupie nastolatki się bawiły. Spokoju przed świętami nie można mieć nawet w naszym mieście.

Koło rozmawiających przy płocie starszych pań przeszła wysoka osoba owinięta w ciemny płaszcz. Kobiety przerwały na chwilę, aby przyjrzeć się nieznajomej i potem oplotkować ją. Niestety nie poznały w niej żadnej z mieszkanek miasta. Z ekscytacją uznały, że to zapewne jakaś nowa mieszkanka, która przysporzy im wiele tematów do rozmowy.

Jednakże kobieta nie była z tego miasta. Nie miała też zamiaru się tu zatrzymywać. Jej czarny płaszcz był za gruby jak na wiosenną aurę. Na głowie miała chustkę, także czarną, ale nie na tyle grubą, aby nie widać było spod niej białych jak śnieg włosów. Niestety twarz jej była zasłonięta przez wielkie, ciemne okulary przeciwsłoneczne. Szła powoli wzdłuż głównej ulicy miasta, aż do samych rogatek. Zamiast ruszyć dalej, w stronę farm, które znajdowały się na wzgórzach dookoła miasta, skręciła w błotnistą drogę prowadzącą do lasu. Nie zatrzymała się nawet przy dużej metalowej tablicy, która mimo że pokryta rdzą, w widoczny sposób ostrzegała o tym, iż tu zaczynał się teren niebezpiecznych bagien. Długi płaszcz ciągnął się po ziemi, ale nie brudził się ani błotem ani ściółką leśną. Wydawało się, że nic nie może sprawić, aby utracił swój kolor niepokojąco głębokiej czerni.

Kobieta zatrzymała się w końcu w głębi lasu i skrzywiła usta. Jej plan się nie powiódł. To był naprawdę dobry plan.

Zdjęła okulary, a jej oczy okazały się tak samo czarne, jak płaszcz.